Bijna 20 jaar geleden solliciteerde ik bij een industrieel bedrijf. Mijn brief werd kennelijk goed beoordeeld want ik werd uitgenodigd voor een gesprek. In dat gesprek maakte ik een blunder van formaat! Je wilt vast wel horen hoe ik de kans op een baan volledig heb verprutst.
De bewuste werkgever hield 200 kilometer verderop kantoor. Ik moest vroeg uit de veren om van Den Haag naar Limburg te rijden. Dat kostte mij ongeveer 30 Euro aan benzine. Aangezien ik lang niet had gesolliciteerd en mijn garderobe was uitgedund moest ik een nieuw colbert (50 Euro) aanschaffen.
Verder was ik in een fase waarin ik dacht indruk te kunnen maken met kleine materiële details. Daarom had ik ten behoeve van mijn sollicitatie een prachtige pen gekocht. Ik meen een Waterman van circa 20 Euro. Die zou ik tijdens het gesprek nonchalant tevoorschijn halen om er aantekeningen mee te maken.
Al met al was ik dus 100 Euro en een volle werkdag kwijt om dit sollicitatiegesprek te kunnen voeren.
Maar zoals altijd blaakte ik van zelfvertrouwen: deze job was voor mij.
En eenmaal aangenomen zou ik een mooi huis met uitzicht op de Maas kopen.
Dit is het punt waarop ik het lange verhaal stevig ga bekorten:
Het sollicitatiegesprek duurde nog geen 20 minuten.
Want al vroeg in het gesprek kwamen de omzet en winst van het bedrijf aan de orde.
Maar omdat ik veel te druk bezig was met mijn nieuwe colbert en glimmende pen had ik mij totaal niet in dat soort cijfers verdiept. Sterker nog, ik vond die cijfers niet bijster interessant. Wat maakte het voor de uitvoering van mijn taken uit of de omzet een miljoen of een miljard bedroeg?
Die vraag had ik misschien niet moeten stellen. Want er viel een vrij lange stilte.
Mijn gesprekspartners gaven aan dat ze iemand zochten die wel het belang begreep van omzet en winst. Dat was immers de primaire bestaansreden van de hele onderneming. Zonder omzet en winst zou de vacature waarop ik solliciteerde niet eens bestaan. Zo werd mij verteld.
In plaats van dat geneuzel met die dure pen had ik mij beter kunnen toeleggen op wat belangrijk was voor deze werkgever.
Sindsdien verdiep ik mij bij sollicitaties vooraf altijd in de kerngegevens van een werkgever. Hoeveel medewerkers heeft het bedrijf, hoe hoog zijn omzet en winst, hoeveel vestigingen zijn er, hoeveel klanten heeft het bedrijf, wat zijn de belangrijkste producten of diensten, enzovoort. Dankzij die voorkennis heb ik sindsdien bij menig sollicitatiegesprek een goede indruk kunnen maken.
OK, dat was mijn blunder.
Vertel eens eerlijk, heb jij ook wel eens geblunderd tijdens een sollicitatie?
Laat het weten in de onderstaande comments!
In mijn online sollicitatie training bespreek ik de meest gemaakte fouten tijdens solliciteren. De training zal je onder andere helpen om die fouten niet meer te maken. Wellicht kan die training dus ook nog nuttig voor je zijn.
Veel succes met je sollicitaties!
Hans Netten
Ongetwijfeld, maar ik weet me niet 123 iets ergs te herinneren!
Hallo Anneke,
Dat is goed nieuws. Men zegt dat je het meest leert van je fouten. Ik denk dat het handiger is om van de fouten van een ander te leren.
Ik heb nog een sollicitatie-blunder uit mijn jonge jaren beschreven in het onderstaande artikel.
http://www.turbosollicitatie.nl/blog/peil-voor-je-sollicitatie-de-dresscode.html/
Zat ik met mijn stropdas tussen een paar ‘hippies’. Dat werd dus niks.
Hans
Het enige wat ik tijdens een sollicitatiegesprek heb gehad is dat het bijna een strijd leek te worden tussen de manager en mij. Op het moment dat ik had gezegt dat ik hem geen woorden in de mond wou leggen (wat goed bedoeld was) begon het zo`n beetje. En dat was aan het begin van het gesprek. Op een aantal momenten heb ik mij echt wel netjes gehouden maar ik laat me ook niet voor gek verklaren natuurlijk. Het ging om een leidinggevende functie dus een beetje scherp zijn over dingen die worden gezegt vind ik dan ook wel op zijn plaats. Maar goed toen ik de deur weer uit liep wist ik al dat het hem niet ging worden en dat is dan ook gebleken. Of het echt een blunder is denk ik eigenlijk niet. Door de houding van de manager weet ik zeker dat het geen passend bedrijf voor mij is. Oh ja tijdens een ander sollicitatiegesprek had ik blijkbaar teveel gespreksstof. Uiteindelijk concludeerde een van de twee personen dat ik wel van praten hield en vroeg mij of ik ook zoveel praatte onder werktijd? Ik dacht wat? Zo ben ik helemaal niet. Toen wist ik dat ik een verkeerde indruk achter had gelaten. De functie had ik graag willen hebben maar is het helaas niet geworden. Was weer een goede les: Krachtige volledige antwoorden geven maar niet te veel uitwijden.
yb, misschien is het ook handig om eerst eens Nederlands te leren. Gezegt is met een d, en wou bestaat niet. Misschien maar goed dat je die leidinggevende functie niet hebt gekregen?
Niet te kritisch op de spelling van een forumtekst yb. Al helemaal niet als jij er de details ook niet van weet. Wie zegt dat ‘wou’ niet bestaat?? Zoek het lekker op als je hieraan twijfelt.