Er is een hoge werkloosheid in Nederland. Op veel vacatures solliciteren tientallen kandidaten tegelijk. In sommige gevallen knok je met een paar honderd liefhebbers om dezelfde baan. Dus ben je blij als je überhaupt een kans maakt. Is dit de tijd om tijdens je sollicitaties eisen te stellen aan je salaris? Toch wel!
Want niet alleen jij weet dat het voor sollicitanten moeilijk is om een nieuwe baan te vinden. Dat weten werkgevers ook. Voor hen is dit een ideale tijd om aan goedkoop personeel te komen.
Het levert voor werkgevers op de lange termijn veel geld op om nieuwe werknemers op een iets lager salarisniveau te laten instappen. Dus kost het jou als sollicitant op de lange termijn veel geld. Daarbij kunnen er door een (iets) te laag salaris meer problemen ontstaan.
Stel je voor dat je een kans krijgt om weer aan de slag te gaan, maar wel voor een salaris dat netto 250 Euro per maand lager ligt dan wat jij gewend bent. Jij zult je uitgaven hebben afgestemd op je vroegere salaris. Als je nieuwe inkomen 250 Euro per maand lager is dan je had begroot zul je misschien moeten bezuinigen. In die situatie is je nieuwe baan direct verbonden aan zaken zoals minder vakantie, geen nieuw bankstel of minder luxe maaltijden. Geen gezellige start dus.
Dan is er het effect op je positie op de nieuwe werkvloer. Als jij flink hebt moeten toegeven bij de salarisonderhandelingen weet je nieuwe werkgever dat jij in een kwetsbare positie niet op voorhand een sterke onderhandelaar bent. Dus hoe sterk sta je straks in je schoenen als je met klanten of leveranciers om de tafel zit?
Het kan nog erger. Wie reeds vroeg in de sollicitatieprocedure te kennen geeft genoegen te nemen met een te laag inkomen, toont zich dermate toegeeflijk dat een werkgever kan beslissen om je om die reden juist niet aan te nemen.
Daarbij is het in veel organisaties zo dat werknemers ongeveer van elkaar weten hoe hoog hun salaris is. Hoe plezierig zou jij het vinden als je hoort dat een vergelijkbare collega er wel in is geslaagd om het door jou gewenste salaris binnen te slepen?
En dan is er het belangrijkste aspect: jouw eigen financiële toekomst.
Want wie eenmaal een salarisachterstand oploopt haalt dat in veel gevallen nooit meer in. Een teruggang in salaris sleep je vaak gedurende je gehele loopbaan met je mee. Want wie reeds bij de indiensttreding akkoord gaat met een te laag inkomen schept een precedent: waarom zou een werkgever jou verderop in je loopbaan nog een salarisverhoging geven als je toch met minder genoegen neemt?
Een bedrag van 250 Euro netto per maand lijkt op het eerste gezicht niet zo gek veel. Maar als je dat geld tot het moment van je pensionering op een spaarrekening (met bijvoorbeeld 3 procent rente) had kunnen zetten, had je daarmee je oude dag veilig kunnen stellen.
Ik merk dat veel mensen nog steeds verbaasd zijn dat een inleg van 250 Euro per maand na een periode van 25 jaar (uitgaande van 3 procent rente) oploopt tot een kapitaal van meer dan 100.000 Euro!
Met zo’n bedrag in de knip kan een gemiddelde gepensioneerde een luxe leven leiden zonder financiële zorgen. Wie dus netto 250 Euro per maand laat liggen in een salarisonderhandeling, boort zichzelf een royale en zorgeloze oude dag door de neus.
Natuurlijk verkeert iedereen in een individuele situatie die ik vanuit mijn positie niet kan beoordelen. Misschien heb jij een nieuwe baan zo hard nodig dat je geen andere keuze hebt dan genoegen nemen met een een lager salaris dan je redelijk vindt. Die situatie kun je alleen zelf beoordelen, en die beslissing kun je alleen zelf nemen.
Wat ga jij doen bij je eerstvolgende sollicitatiegesprek?
Neem je genoegen met een lager salaris dan voorheen?
Laat het weten in de onderstaande comments!
Veel succes met je sollicitaties!
Hans Netten
Tot op heden ben ik niet omlaag gegaan met mijn wensen omtrent salaris of, daar ik eveneens een ZZP-er ben (tekstschrijver, -bedrijfs-journalist, jaarverslagenschrijver en uitgever) met een lager uurtarief. Ik heb daardoor wel een paar opdrachten verloren, maar vind het onjuist om maar veel lager te gaan zitten om een opdracht binnen te halen. Dat doet afbreuk aan mezelf en het komt toch ook niet altijd positief over bij een opdrachtgever. Geld is geld, en dat geldt zowel voor een opdrachtgever als voor mij.
Ik ben best bereid een klein beetje te zakken, maar doe dit liever niet (alhoewel ik zie dat mijn directe competitieve omgeving dat wel doet en soms de opdracht krijgt waarvoor ook ík heb ingetekend). Ik weet nog steeds niet echt wat nu het allerbeste is.
Groetjes, fijne Paasdagen allemaal en met ons allen hopelijk op naar een succesje.
Jos
Hallo Hans,
Ik ben inmiddels al bijna een jaar werkeloos. Ik had een top inkomen, zeker mijn opleiding. Ik heb zelf mijn salaris nooit als maatstaf gevonden voor waar ik wilde werken en dat doe ik nu ook niet. Ik vind belangrijker dat ik weer een baan krijg waar ik mij kan ontplooien en een toegevoegde waarde ben, in plaats ik vasthoud aan een of andere salariseis. Ik heb wel duidelijk mijn ondergrens. Op termijn ontstaan er sneller problemen als ik niet aan de slag kom, want ik heb nu 45 % minder inkomen. Dus het is voor mij meer een rekensom. Hoe krijg ik mijn begroting weer rond.
Groetjes,
Bas
Hallo Jos,
Bedankt voor je interessante bijdrage. Hoewel je zegt niet precies te weten wat nu het allerbeste is, heb je volgens mij de goede aanpak.
Als opdrachtgever probeer ik ook wel eens het tarief van een leverancier ietsje omlaag te onderhandelen. Ik denk dat dat een natuurlijk proces is, maar het is wel gebonden aan grenzen.
Als een leverancier veel te laag inzet heb ik daar als opdrachtgever geen goed gevoel bij. Het roept de suggestie op dat de leverancier vanwege dit lage tarief elders in het traject zal moeten compenseren op bijvoorbeeld kwaliteit. Ik heb ook vaak meegemaakt dat een leverancier inschrijft voor een zeer laag tarief, maar na verloop van tijd komt melden dat hij extra uren nodig heeft om het werk af te maken. Op zo’n moment voel je je als opdrachtgever bepaald niet serieus genomen.
Ik bouw het liefst aan zakelijke relaties op een langere termijn waarbij beide partijen in elkaars intenties en prestaties kunnen vertrouwen. Een leverancier die uit pure nood met een onwaarschijnlijk laag tarief op de proppen komt, hetgeen naderhand gecompenseerd moet worden, past niet in die gedachte.
Als opdrachtnemer laat ik wel eens werk liggen als een opdrachtgever een te laag tarief voor ogen heeft. Want wie zich eenmaal voor te weinig geld laat inhuren kan er op rekenen dat hij of zij opdrachtgevers zal blijven aantrekken die juist op zoek zijn naar ‘goedkope’ waar. En uiteindelijk heeft het geen zin om je als ondernemer drie slagen in de rondte te werken als je winstmarge is uitgehold. Ik ken ondernemers in de zakelijke dienstverlening die op 20 Euro per uur zitten. Na aftrek van zakelijke lasten blijven er enkele Euro’s per uur over. Het ‘voordeel’ daarvan is dat je zo weinig verdient dat je geen inkomstenbelasting betaalt. Joepie.
Bij een inzakkende markt richt ik mij als opdrachtnemer liever op de ontwikkeling van nieuwe producten en diensten dan dat ik mijn uurtarief te zwaar onder druk zet. Tenzij, zoals Bas aangeeft, je oorspronkelijke salaris of uurtarief misschien aan de erg hoge kant was.
Hans
Zakkenwassers met topinkomens laten loonslaven voor steeds minder werken.
Lang leve Bakelllende