Kan me grotendeels vinden, in de meeste reacties. Ben zelf 47 en mantelzorger. Al bijna 2 jaar aan het solliciteren, naar een functie, in de ICT. Ik ben al blij, als ik een bevestiging krijg, laat staan fatsoenlijke respons! Ondanks ruim 20 jaar ervaring. Wel wat gesprekken gehad, maar vaak is er vooraf, al iemand benoemd (vriendjes v.d. manager). Ook veel fake-vacatures tegen gekomen. En inderdaad, boven de 150 sollicitanten per vacature, is tegenwoordig heel “normaal”. Mijn ervaring is ook, dat men vaak onbeschoft wordt behandeld, door P & O-ers, van nog geen 25 jaar oud! Het kost allemaal veel energie en tijd. Het is gewoon een klassenmaatschappij, waarin je op dit moment zit. Afkomst en milieu, wegen steeds zwaarder, t.o.v. diploma’s + ervaring. Het feit, dat er talloze mensen beroepsmatig bezig zijn, met het begrip “werkloosheid”, geeft al aan, dat er een enorm potentieel aan verborgen werkloosheid aanwezig is.

ik (47jr oud) solliciteer mij suf maar krijg alleen maar afwijzingen als niet het juiste type, past niet in het team, te oud, te weinig daadkracht
ik solliciteer nu zelfs ook op banen ver onder mijn nivo maar dit is om maar niet 5 dagen in de week thuis te hoeven zitten
ik heb nog een maand ww (misschien langer) en dan wacht de bijstand
had ik ook niet gedacht toen ik in 1991 mijn HEAO-papiertje haalde in Groningen
kortom ik ben tamelijk verbitterd, cynisch op het moment, dit helpt niet tijdens het solliciteren trouwens..

Waar ik bij het solliciteren moeite mee heb, is het “de juiste toon vinden” van mijn sollicitatiebrief.
Na 19 jaar opnieuw sollicitatiebrieven schrijven valt niet mee. Zakelijke brieven schrijven op zich is
geen probleem. Ik probeer mijn manier van presenteren af te stemmen op datgene wat ik lees in de
advertentie en/of website.

De toon van “Hee hallo, ik ben X en ik ben DE aanwinst voor uw bedrijf omdat…( vul een leuke reden in…)”,
daar kan ik minder mee, omdat het wel handig is om diezelfde toon door te zetten als ik voor de sollicitatiecommissie zit….. Mijn brieven waren altijd kort, zakelijk en to the point (kreeg er ook antwoord op en ik werd meestal uitgenodigd), maar ik begrijp dat het nu wenselijk is om meteen in de brief al te vertellen, welke prestaties ik heb neergezet, met wie en het liefst nog met cijfers gelardeerd….jullie begrijpen al…dat vind ik moeilijk .

Ik ben nu 45 en realiseer me pas sinds kort dat het vaak nu “vlotte” 30′ers zijn die de brief van iemand lezen van een andere generatie. Als ik daarnaast navraag doe in mijn eigen omgeving (bij voorkeur mensen
in een leidinggevende functie), geven zij vaak aan dat die vlotte jonge toon zo in de prullenbak verdwijnt…..

Dat maakt het er niet makkelijker op.

Hoe krijg ik helder welke toon het beste is voor mijn sollicitatiebrief?

Feedback is welkom.

Lily

Mijn probleem is dat er veel, heel veel vissen in dezelfde vijver vissen. Ik ben vaak overgekwalificeerd. Ik word wel uitgenodigt voor een gesprek, maar dan kom ik als temiede over, dta ik daarom niet in het team zou passen. Ik zou niet tegen rake opmerkingen kunnen. Ik kom uit een echte mannenwereld, dan ken je echt de klappen van de molen wel. Ik ben nu eenmaal van nature een rustig iemand, maar dat neemt niet weg dat ik niet mee kan doen met grappen. Ook ik kan met rake opmerkingen komen hoor. En aan mijn zelfvertrouwen in mijn eigen kunnen ligt het ook niet. Wat moet ik doen, moet ik dan gaan dansen op de tafel?

Bij mijn laatste sollicitatie ben ik niet aangenomen omdat ik niet als een secretaresse over zou komen. Kan iemand mij vertellen wat een secretaresse dan is?? Ik beoefen dit vak nu al ruim 10 jaar…. Een secretaresse is toch een kei in het organiseren en plannen, is toch zorgzaam en zorgt ervoor dat de bedrijfsprocessen door blijven gaan. Hoe kan ik beter overkomen bij een gesprek. Help…., hoe kan ik mezelf beter verkopen in een gesprek, zodat ik wel goed overkom tijdens een gesprek.